Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Η ελληνική αθέτηση πληρωμών δεν ισούται με έξοδο από την Ευρωζώνη


(κείμενο μεταφρασμένο από το blog του Γ. Βαρουφάκη http://yanisvaroufakis.eu )

Πιθανόν ο μεγαλύτερος εχθρός της Ευρωζώνης σε αυτή την κρίσιμη στιγμή είναι μία λανθασμένη υπόθεση: ότι μία ελληνική αθέτηση πληρωμών είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Το πρόβλημα με αυτή την υπόθεση είναι διττό: πρώτα δεν επιτρέπει στην Ευρώπη να ξεφύγει από μία παγίδα που η ίδια δημιούργησε και δεύτερον είναι λανθασμένη.
Μέχρι τώρα, οι λογικοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι τα ελληνικά “πακέτα διάσωσης” δεν αποδίδουν. Παρόλο που η ελληνική κυβέρνηση (ανεξάρτητα από τη συνολική της ανικανότητα) κατάφερε να μειώσει το πρωτογενές έλλειμμα κατά ένα σημαντικό 9% (σε μία εποχή ύφεσης), ένα δανειακό πακέτο 240 δισ. ευρώ (ακόμη και αν η διαγραφή χρέους που είναι γνωστή ως PSI είναι επιτυχής) θα έχει αποτύχει να συγκρατήσει τη σταθερή αύξηση του χρεόυς της χώρας και την αδυσώπητη συρρίκνωση του εθνικού εισοδήματος...
Η παράσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί (με περισσότερα δάνεια που ζητούν λιτότητα η οποία “σκοτώνει” το ΑΕΠ για να εξευμενιστούν οι βόριοι βουλευτές που πρέπει να τα εγκρίνουν).
Την ίδια ώρα, η ιδέα ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει από την Ευρωζώνη είναι απροσμέτρητη: ενώ σχεδόν όλοι θα προτιμούσαν η Ελλάδα να είναι εκτός Ευρωζώνης, το ουσιαστικό κόστος του διαχωρισμού της Ελλάδας θα αποδειχθεί ίσο με αυτό της διάλυσης της Ευρωζώνης επώδυνα, αργά και καταστροφικά.
Στο μεταξύ, η Ευρωζώνη συνολικά προχωρά στο δρόμο της αποσύνθεσης και της γενικευμένης ύφεσης. Ωστόσο, αυτή η αναποφασιστικότητα και το αδιέξοδο βασίζεται σε σφάλμα: την απατηλή υπόθεση ότι η Ευρώπη είναι περιορισμένη να επιλέξει ανάμεσα στο δρόμο του “πακέτου διάσωσης” και της εξόδου της Ελλάδας. Αλλά υπάρχει ένας τρίτος δρόμος ο οποίος κοστίζει λιγότερο σε όλους και δίνει στην Ευρώπη μία ευκαιρία, μακροπρόθεσμα, να σχεδιάσει ένα νέο δρόμο εξόδου από την κρίση όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για όλες τις ελλειμματικές χώρες (καθώς και για τον πάσχοντα τραπεζικό τομέα): η Ελλάδα πρέπει να χρεοκοπήσει εντός της Ευρωζώνης!
Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω ότι το ελληνικό κράτος είναι κοντά στο πρωτογενές πλεόνασμα. Με κατακόρυφη μείωση στους μισθούς και τις συντάξεις και επιπλέον την επιβολή φορολογικών μέτρων ο ελληνικός δημόσιος τομέας θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει τον εαυτό του στο ορατό μέλλον. Όλα όσα χρειάζονται είναι η ΕΚΤ να συνεχίσει να παρέχει ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες.
Ορισμένοι λένε ότι δεν μπορεί να το κάνει αυτό διότι δεν θα είναι σε θέση να αποδεχθεί ελληνικά κρατικά ομόλογα ως εγγύηση (εφόσον το ελληνικό κράτος θα έχει κάνει στάση πληρωμών). Είναι αλήθεια αλλά είναι και άσχετο: οι ελληνικές τράπεζες θα έχουν ήδη τοποθετήσει ό,τι κρατικά ομόλογα έχουν στην ΕΚΤ ως εγγυήσεις. Αυτό το ποτάμι στέρεψε.
Σήμερα τοποθετούν εγχώρια ενυπόθηκα δάνεια και άλλους τίτλους (που δεν είναι, παρεμπιπτόντως χειρότεροι σε ποιότητα από αυτούς των ιταλικών και ισπανικών τραπεζών). Όλα όσα θα χρειάζονταν για να επιτρέψουν στην Ελλάδα να μείνει στην Ευρωζώνη, σε μία καλύτερη κατάσταση από ό,τι είναι σήμερα (και με λιγότερη λιτότητα), είναι η συνέχιση της σημερινής πολιτικής της ΕΚΤ απέναντι στις ελληνικές τράπεζες. Και όσοι ισχυρίζονται ότι η ΕΚΤ θα έχει επιθετική στάση, ας το ξανασκεφτούν: η ΕΚΤ δεν θα προχωρήσει εν γνώσει της σε βήματα που θα καταστρέψουν την Ευρωζώνη.
Φυσικά, ενώ μία Ελλάδα που έχει κηρύξει στάση πληρωμών μπορεί εύκολα (και ιδανικά, βάσει των σημερινών περιορισμών) να παραμείνει στην Ευρωζώνη, μία μακροπρόθεσμη λύση για την αντιμετώπιση της αφερεγγυότητάς της θα πρέπει να διαμορφωθεί από την Ευρώπη. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα έτσι κι αλλιώς; Δεν είναι ώρα η Ευρώπη να αντιμετωπίσει τις διάφορες περιπτώσεις αφερεγγυότητας στους κόλπους της, αντί να συνεχίζει να τους τραβάει το χαλί σαν ένα κακομαθημένο 5χρονο;

Συμπερασματικά, η ιδανική στρατηγική για την Ευρώπη είναι να αφήσει την Ελλάδα να προχωρήσει σε στάση πληρωμών, να επιτρέψει στην ελληνική κυβέρνηση να βρει τρόπους και να επιβιώσει με τους φόρους που θα λάβει τον επόμενο χρόνο ή κάτι τέτοιο και, την ίδια ώρα, να εργαστεί πάνω στην συνολική λύση για την ευρω-κρίση που υποσχέθηκε το περασμένο έτος και ποτέ δεν υλοποίησε.
Μία ελληνική στάση πληρωμών θα της δώσει τη δυνατότητα και το χρόνο να το κάνει αυτό σωστά. Οι άλλες δύο εναλλακτικές (περισσότερα “πακέτα διάσωσης” ή ελληνική έξοδος) αποτελούν μία σκληρή, μη αναγκαία και ασυνήθιστη τιμωρία. Για όλη την Ευρώπη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου