Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Η Ελλάδα μας δείχνει πώς να διαμαρτυρόμαστε ενάντια σε ένα αποτυχημένο σύστημα



Η οργή που ξεσπάει στις ελληνικές πόλεις κατά των μέτρων λιτότητας εμπνέει όλους όσοι υποφέρουν προς όφελος των τραπεζών και των πλουσίων, αναφέρει η Guardian σε νεότερο δημοσίευμά της υπέρ των κινητοποιήσεων στην Ελλάδα, υπό τον τίτλο “Η Ελλάδα μας δείχνει πώς να διαμαρτυρόμαστε κατά της αποτυχημένης λιτότητας”.
"Δεν μου αρέσει η βία", γράφει ο αρθρογράφος John Holloway,"Δεν πιστεύω ότι κερδίζει κανείς πολλά καίγοντας τράπεζες και σπάζοντας παράθυρα. Και επιπλέον νιώθω ένα κύμα ευχαρίστησης όταν βλέπω τις αντιδράσεις της Αθήνας και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας απέναντι στην αποδοχή από το ελληνικό Κοινοβούλιο των μέτρων που επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον, αν δεν υπήρχε η έκρηξη θυμού, θα ένιωθα να πλέω σε μια θάλασσα θλίψης".
Και συνεχίζει το άρθρο: Η χαρά είναι η χαρά να βλέπεις αυτούς που το πρόσωπό τους χαστουκίστηκε χιλιάδες φορές να ανταποδίδουν το χαστούκι. Πώς μπορούμε να ζητήσουμε από τους ανθρώπους να αποδεχθούν τις άγριες περικοπές στο βιοτικό τους επίπεδο που επιβάλλουν τα μέτρα λιτότητας; Θέλουμε απλά να συμφωνούν ότι το τεράστιο δυναμικό της δημιουργίας τόσο πολλών νέων ανθρώπων θα πρέπει απλά να εξαφανιστεί, τα ταλέντα τους να παγιδευθούν σε δια βίου ή μακροχρόνια ανεργία; Όλα αυτά έτσι ώστε οι τράπεζες να αποπληρωθούν και οι πλούσιοι να γίνουν πλουσιότεροι; Όλα αυτά απλά για να διατηρηθεί ένα καπιταλιστικό σύστημα που έχει περάσει προ πολλού την ημερομηνία λήξεώς του και τώρα δεν προσφέρει στον κόσμο τίποτα άλλο εκτός από καταστροφή; Για τους Έλληνες η πειθήνια αποδοχή των μέτρων θα σήμαινε τον πολλαπλασιασμό της καχεξίας με καχεξία ενός αποτυχημένου συστήματος που συντίθεται από την κατάθλιψη της χαμένης αξιοπρέπειας.
Η βία των αντιδράσεων στην Ελλάδα είναι μια κραυγή που βγαίνει σε όλο τον κόσμο. Για πόσο θα καθόμαστε και θα βλέπουμε τον κόσμο να διαλύεται από αυτούς τους βαρβάρους, τους πλούσιους, τις τράπεζες; Για πόσο θα περιμένουμε και θα παρακολουθούμε τις αδικίες να αυξάνονται, να βλέπουμε τις υπηρεσίες υγείας να διαλύονται, την εκπαίδευση να υποβαθμίζεται σε ανοησίες χωρίς κριτική σκέψη, τους υδάτινους πόρους του κόσμου να ιδιωτικοποιούνται, τις κοινότητες να αφανίζονται και τη γη να καταστρέφεται για τα κέρδη των εταιρειών εξόρυξης;
Η επίθεση που είναι τόσο οξεία στην Ελλάδα, λαμβάνει χώρα σε όλο τον κόσμο. Παντού το χρήμα υποβάλλει την ανθρώπινη και μη ανθρώπινη ζωή στη λογική του, τη λογική του κέρδους. Αυτό δεν είναι καινούριο, αλλά η ένταση και το εύρος της επίθεσης είναι καινούρια, όπως καινούρια είναι επίσης η γενική διαπίστωση ότι η τρέχουσα δυναμική είναι δυναμική θανάτου, ότι είναι πιθανόν πως όλοι οδηγούμαστε προς την εξάλειψη της ανθρώπινης ζωής στον πλανήτη. Όταν οι σχολιαστές εξηγούν τις λεπτομέρειες των τελευταίων διαπραγματεύσεων μεταξύ των κυβερνήσεων για το μέλλον της Ευρωζώνης, ξεχνούν να αναφέρουν ότι αυτό που διαπραγματεύονται ελαφρά τη καρδία είναι το μέλλον της ανθρωπότητας.
Είμαστε όλοι Έλληνες. Είμαστε όλοι υποκείμενα τον οποίων η υποκειμενικότητα έχει απλά ισοπεδωθεί από τον οδοστρωτήρα της ιστορίας που καθορίζεται από τις κινήσεις των αγορών του χρήματος. Εκατομμύρια Ιταλοί διαδήλωσαν ξανά και ξανά κατά του Σίλβιο Μπερλουσκόνι αλλά ήταν οι αγορές που τον έριξαν. Το ίδιο στην Ελλάδα: διαδηλώσεις επί διαδηλώσεων κατά του Γιώργου Παπανδρέου, αλλά στο τέλος ήταν οι αγορές που τον έδιωξαν. Και στις δύο περιπτώσεις, οι πιστοί και αποδεδειμένοι υπηρέτες των αγορών τοποθετήθηκαν για να λάβουν τη θέση των πολιτικών που έπεσαν από την κυβέρνηση, χωρίς καν το πρόσχημα λαϊκής ετυμηγορίας.
Αυτό δεν είναι καν μια ιστορία που γράφεται από τους πλούσιους και ισχυρούς, παρόλο που αυτοί επωφελούνται από αυτό. Είναι μία ιστορία που γράφεται από μία δυναμική που δεν ελέγχει κανείς, μία δυναμική που θα καταστρέψει τον κόσμο, αν την αφήσουμε.
Οι φλόγες στην Αθήνα είναι φλόγες οργής και η οργή είναι επικίνδυνη. Αν προσωποποιηθεί ή στραφεί ενάντια σε συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων (τους Γερμανούς, σε αυτή την περίπτωση) μπορεί να γίνει πολύ εύκολα καθαρά καταστροφική.

Δεν είναι σύμπτωση ότι ο πρώτος υπουργός που παραιτήθηκε κατά του τελευταίου γύρου των μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα ανήκε στο ακροδεξιό κόμμα του ΛΑΟΣ. Η οργή μπορεί τόσο εύκολα να γίνει εθνικιστική, ακόμη και φασιστική οργή, μία οργή που δεν προσφέρει στο να γίνει ο κόσμος καλύτερος. Είναι σημαντικό, τότε να είναι ξεκάθαρο ότι η οργή μας δεν είναι οργή κατά των Γερμανών, ούτε καν κατά της Άνγκελα Μέρκελ ή του Ντέιβιντ Κάμερον ή του Νικολά Σαρκοζί. Αυτοί οι πολιτικοί είναι απλά αλαζονικά και αξιολύπητα σύμβολα του πραγματικού αντικειμένου της οργής μας- της παντοκρατορίας του χρήματος, όταν όλη μας η ζωή υπόκειται στη λογική του κέρδους.
Αγάπη και οργή, οργή και αγάπη. Η αγάπη ήταν ένα σημαντικό θέμα στις μάχες που επαναπροδιόρισαν τη σημασία της πολιτικής τα τελευταία χρόνια, ένα βασικό θέμα των κινημάτων Occupy, ένα βαθύ αίσθημα στην καρδιά των βίαιων συγκρούσεων σε πολλά μέρη του κόσμου. Η αγάπη βαδίζει χέρι χέρι με την οργή, την οργή για το “πώς τολμούν να μας παίρνουν τις ζωές, πώς τολμούν να μας μεταχειρίζονται ως αντικείμενα”.

"Το ερχόμενο Σάββατο έχουν προαναγγελθεί δράσεις σε όλο τον κόσμο για τη στήριξη της εξέγερσης στην Ελλάδα. Είμαστε όλοι Έλληνες", καταλήγει το άρθρο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου