Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Guardian: ντροπή στην Ευρώπη που πρόδωσε την Ελλάδα


Όταν η εγχώρια "επίσημη" αρθρογραφία υψώνει ρομφαία κατά του ελληνικού πληθυσμού, κατηγορώντας τον για τις αντιδράσεις του, θεωρώντας ότι θα πρέπει να σκύψει το κεφάλι και υπομονετικά και αδιαμαρτύρητα να αποδεχθεί τις βαριές συνέπειες για τα "κρίματά του", το αυτομαστίγωμα αλλά και το έξωθεν μαστίγωμα, την ταπείνωση, αυτοταπείνωση και την υποδούλωση, τον εξευτελισμό και την ανέχεια, υπάρχουν ξένοι αρθρογράφοι που βλέπουν τη σημερινή εικόνα με σαφώς πιο ανθρώπινη, αντικειμενική και πολιτισμένη ματιά, από ότι, οι πένες-υπηρέτες, πένες- ύαινες του νέου άγριου καπιταλιστικού status quo, που αρέσκονται να κανιβαλίζουν απέναντι στους συμπατριώτες τους.

"Ο καπιταλισμός θριαμβεύει καθώς τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θυσιάζουν τους Έλληνες σε μία απελπισμένη προσπάθεια να κατευνάσουν τους θεούς της κερδοσκοπίας", αναφέρει η Guardian σε άρθρο του Γουίλιαμ Γουόλ υπό τον τίτλο “Ντροπή στην Ευρώπη που προδίδει την Ελλάδα”.

Και συνεχίζει το άρθρο:

Η συμπεριφορά των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έναντι της Ελλάδας είναι ανεξήγητη με βάση τους όρους με τους οποίους η ΕΕ ορίζει τον εαυτό της. Είναι, πρώτον και κύριον, αποτυχία αλληλεγγύης.

Το “πακέτο λιτότητας”, όπως οι εφημερίδες αρέσκονται να το αποκαλούν, επιδιώκει να επιβάλει στην Ελλάδα όρους που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αποδεχθεί. Ακόμη και τώρα τα σχολεία έχουν ελλείψεις βιβλίων. Υπήρξαν 40% περικοπές στον προϋπολογισμό για τη δημόσια υγεία το 2010. Οι εταίροι της Ελλάδας στην ΕΕ απαιτούν 32% μείωση στον κατώτατο μισθό για αυτούς που είναι ηλικίας κάτω των 25, 22% μείωση για όσους είναι πάνω από 25. Ήδη η ανεργία για τους ηλικίας 15 έως 24 είναι 48%. Συνολικά η ανεργία αυξήθηκε σε ποσοστό άνω του 20%. Η απόλυση των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα θα την ενισχύσει. Η ύφεση που προβλέπεται να συνοδεύσει την επιβολή του πακέτου θα προκαλέσει αβάσταχτα επίπεδα ανεργίας.

Επιπρόσθετα, το “πακέτο” απαιτεί μειώσεις στις συντάξεις και τις πληρωμές δημοσίων υπηρεσιών, μαζικές ιδιωτικοποιήσεις κρατικής περιουσίας σε χαμηλές τιμές καθώς η παγκόσμια αγορά είναι κοντά στο να “πιάσει πάτο” και περικοπές σε δημόσιες παροχές όπως η υγεία, η πρόνοια και η παιδεία. Όλα αυτά θα επιβλέπονται από ανθρώπους που δεν είναι Έλληνες. Ένα ολόκληρο σύστημα πειθαρχίας και τιμωρίας.

Όταν συνήθως χρησιμοποιούμε ένα όρο, όπως το “πακέτο διάσωσης”, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι δεν είναι οι άνθρωποι που διασώζονται, ή τουλάχιστον όχι οι Έλληνες. Το “πακέτο διάσωσης” δεν θα σώσει ούτε ένα εν ζωή Έλληνα. Πρόκειται για το αντίθετο. Αυτό που “διασώζεται” είναι το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, συμπεριλαμβανόμενων των τραπεζών, των hedge funds και των pension funds των άλλων κρατών της ΕΕ και είναι οι Έλληνες που καταδικάζονται να πληρώσουν σε χρήμα, χρόνο και φυσικό πόνο, απελπισία και χαμένες εκπαιδευτικές ευκαιρίες.
Ο σχετικά ουδέτερος, ακόμη και στοϊκός, όρος “λιτότητα”, είναι μία χονδροειδής προσβολή προς τον ελληνικό λαό. Δεν είναι λιτότητα, στην καλύτερη περίπτωση είναι υποβολή σε “αναισθησία”.

Όσον αφορά αυτή την “αναισθησία” πρέπει να θυμόμαστε ότι η στρατηγική από μόνη της είναι παραλογισμός. Κάθε ευφυής παρατηρητής συμφωνεί ότι οι περικοπές δεν παράγουν ανάπτυξη. Το υψηλότερο επίπεδο ανάπτυξης στην ΕΕ είναι τώρα στην Πολωνία, όπου πραγματοποιούνται μαζικές δημόσιες επενδύσεις. Το ΑΕΠ μειώνεται ή κινείται ασθενικά στα κράτη της “λιτότητας”, συμπεριλαμβανόμενης της Βρετανίας.

Κατ' ουσίαν, αυτή η κρίση είναι αποτυχία των κρατών της ΕΕ να επιδείξουν αλληλεγγύη απέναντι σε μία επίθεση από τις αγορές. Εκ πρώτης όψεως αυτό φαίνεται να είναι μια πολύ απλή μάχη. Στη γωνία έχεις τα κράτη, τα οποία έχουν την ευμάρεια των πολιτών τους ως λόγο ύπαρξης και από την άλλη έχεις τον παγκόσμιο καπιταλισμό όπως εκπροσωπείται από τις αγορές, που έχει τον πλούτο των ολίγων ως λόγο ύπαρξης. Αλλά το κράτος έχει, για ένα σημαντικό χρόνο, ταυτίσει τον εαυτό του με τις ίδιες τις αγορές. Τα κράτη συμφώνησαν να δουν τον εαυτό τους ως οικονομίες και όχι ως κοινωνίες. Πιο πρόσφατα οδηγηθήκαμε στην άποψη ότι η αγορά από μόνη της μπορεί να προσφέρει όσα χρειάζεται ένας πολίτης και πολύ περισσότερο αποτελεσματικά από ό,τι οι δομές στις οποίες οι πολίτες βασίζονται συνήθως και που έχουν, για γενιές, αποτελέσει προστασία ενάντια στην εκδίκηση της αγοράς.
Αυτός είναι ο θρίαμβος του καπιταλισμού: ότι έπεισε τον κόσμο πως ο καπιταλισμός είναι ο κόσμος. Οδήγησε στην καταστροφή 200 χρόνων πάλης μεταξύ των απλών ανθρώπων και των υπερ-πλούσιων. Τα συνδικάτα δεν εμφανίζονται εν μία νυκτί, ήταν μία απάντηση στην εκμετάλλευση. Η ήττα τους οδήγησσε στην παντοκρατορία της αβεβαιότητας και τώρα στην ελεύθερη απασχόληση. Οι εργαζόμενοι δεν προστατεύονται στο χώρο εργασίας τους από τους καπιταλιστές, προστατεύονται από τους νόμους οι οποίοι κερδίθηκαν με μάχες κατά του καπιταλιστή.
Ένα εργοστάσιο στην Κίνα είναι άμεση προσβολή όχι μόνο των δικαιωμάτων των κινέζων εργαζομένων αλλά και εκείνων που βρίσκονται στη Βρετανία. Ο σοσιαλιστικός διεθνισμός και η αλληλεγγύη θεωρήθηκαν ως ένας τρόπος να ηττηθεί αυτό το τέχνασμα. Οι ηλικιωμένοι δεν πεθαίνουν στους δρόμους όχι επειδή η φιλανθρωπία τους έσωσε αλλά επειδή 200 χρόνια πάλης έφεραν τις συντάξεις και τη δημόσια υγεία. Η ιδιωτικοποίηση αυτών των υπηρεσιών είναι επιστροφή στο 19ο αιώνα. Κανένα από αυτά τα δημόσια αγαθά δεν θα είχει κερδηθεί αν οι άνθρωποι είχαν ταυτιστεί με τους υπερ-πλούσιους του 1812. Τώρα που έχουμε φθάσει σε τέτοια ταύτιση, τα χάνουμε όλα ξανά.

Τώρα βλέπουμε τον καπιταλισμό στον μεγαλύτερο θρίαμβό του. Η ελληνική αστυνομία χτυπά τους Έλληνες προκειμένου να τους επιβάλει τη θέληση των τραπεζών και των hedge funds. Τα κράτη-μέλη της ΕΕ, συμπεριλαμβανόμενης και της Ιρλανδίας, είναι οι μεσάζοντες, οι δοσίλογοι του κεφαλαίου. Αντί να απλώσουν ένα χέρι αλληλεγγύης, λένε “καλύτερα αυτοί αντί εμείς”. Η αλληλεγγύη δεν είναι μόνο συμπόνοια για ένα συνάνθρωπο, είναι επίσης υλιστική ιδιοτέλεια. Ένας για όλοςυ και όλοι για ένα. Στεκόμαστε και πέφτουμε μαζί. Υπάρχει δύναμη στην ενότητα.
Αντίθετα, αποφασίσαμε να θυσιάσουμε τους Έλληνες στις αγορές ελπίζοντας ότι η θυσία μας θα κατευνάσει τους θεούς της κερδοσκοπίας. Τους καταδικάζουμε στην δυστυχία και την ανέχεια για να διώξουμε τη Standard & Poor's από την “καμπούρα” μας. Αλλά έχουμε κάνει λάθος υπολογισμούς. Πρώτα, η αριστερά έχει το 42% στις δημοσκοπήσεις, το ΠΑΣΟΚ το 8%, το οποίο θα εξαφανιστεί και τα κόμματα της αριστεράς θα κερδίσουν τις εκλογές. Δεν θα λυγίσουν τα γόνατα και δεν θα σκύψουν το κεφάλι.
Μου φαίνεται τώρα ότι η Ελλάδα θα αποσυρθεί από το ευρώ και θα κηρύξει στάση πληρωμών. Ποιος γνωρίζει τι θα της συμβεί τότε; Αλλά δύσκολα θα ήταν χειρότερο από αυτό που εμείς τους ζητάμε και τουλάχιστον θα είναι δική της επιλογή. Οι κερδοσκόποι τότε θα χρειαστούν λίγο χρόνο για να εξετάσουν σε ποια από τις άλλες οικονομίες να στοιχηματίσουν. Ίσως η ιρλανδική κυβέρνηση μετανιώσει την έλλειψη αλληλεγγύης. Ότι και να συμβεί, η συμπεριφορά μας και αυτή των συμπατριωτών μας στην ΕΕ είναι επαίσχυντη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου