Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Δε γουστάρω τους σωτήρες




Αυτός ο κομματικός μεσσιανισμός, που περιμένουν όλοι το κόμμα που θα τους σώσει (όταν δεν υπάρχει η προσωπολατρία που είναι ακόμη πιο κραυγαλέο φαινόμενο τριτοκοσμικότητας) είναι μια πεπονόφλουδα που πατάμε διαχρονικά.

Καταρχάς για να επιτευχθεί η διάσωση χρειάζεται η συνεργασία εκείνου που την επιδιώκει, η οποία είναι καθοριστική. Δεν είναι ούτε one man show το παιχνίδι ούτε μπορεί να έχει οποιαδήποτε ισχύ η πατερναλιστική αντίληψη ότι θα έρθει το κράτος-πατερούλης να μας νταντέψει και να μας βγάλει από τα αδιέξοδα.

Πολύ περισσότερο, πρέπει κάποιοι να αντιληφθούν ότι δεν υπάρχει κανένας Άγιος Βασίλης με τα δώρα. Για να δούμε πάλι ουρανό, θα πρέπει να εργαστούμε ακατάπαυστα και να αξιοποιήσουμε κάθε δυνατότητα.

Μετά, κάθε κόμμα εξουσίας θα πρέπει να γνωρίζει καλά στην πράξη ότι υπόκειται στην αυστηρή κρίση των πολιτών και θα είναι υπόλογο σε κάθε ενδεχόμενο λοξοδρόμησης.

Να πάψουμε να είμαστε χειροκροτητές, να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε και την ίδια στιγμή να απαιτούμε το καλύτερο από τους φορείς της εξουσίας.

Εν ολίγοις να γίνουμε πιο αυστηροί και με τον εαυτό μας αλλά και με όσους εκλέγουμε να μας εκπροσωπήσουν όχι μόνο όταν τους εκλέγουμε αλλά και κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Διαφορετικά δεν υπάρχει καμία σωτηρία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου