Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Περί συγκεντρώσεων και άλλων «δαιμονίων»



Πολύς λόγος γίνεται για την υπόθεση των συγκεντρώσεων και πολλοί εν Αθήναις ενοχλούνται από τις καθημερινές διαδηλώσεις συμπολιτών μας, οι οποίοι διαμαρτύρονται για διάφορα θέματα, εκ των οποίων η πλειονότητα αφορά τους χειρισμούς της παρούσας κυβέρνησης και τα διάφορα που προωθεί, αλλά και γενικότερα σοβαρά θέματα διεθνούς ενδιαφέροντος.

Ζω κι εγώ σε αυτή την πόλη και μετακινούμαι καθημερινά. Πολλές φορές αγανακτώ με τα προβλήματά της που την κάνουν αφόρητη. Όμως δεν μπορώ να αναρωτηθώ γιατί αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται στους δρόμους. Αντίθετα, νιώθω πως οφείλω να αναρωτηθώ γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο λίγοι, αφού τα θέματα για τα οποία πολλές φορές διαμαρτύρονται, αφορούν μεγάλη μερίδα της κοινωνίας. Δεν μπορώ να δείξω με το δάχτυλο το διαμαρτυρόμενο, όταν δεν είμαι δίπλα του και αυτομάτως κατατάσσομαι σε αυτούς που σιωπούν.

Όσοι λοιπόν εκμαίνονται για τέτοιες καταστάσεις, ας αναλογιστούν πρώτα σε τι εποχή ζούμε. Είναι εποχή ομαλότητας; Χαρακτηρίζεται από ευρυθμία του πολιτεύματος και των θεσμών; Χαρακτηρίζεται από σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα; Πώς μπορώ να κατηγορήσω εκείνον που κατεβαίνει στο δρόμο για να φωνάξει κατά της στέρησης δικαιωμάτων, κατά του φασισμού, κατά της καταπίεσης κοινωνικών ομάδων, κατά της ξενοφοβίας, όταν εγώ τηρώ αποστάσεις από όλα αυτά, συνεχίζω να ζω στο μικρόκοσμό μου και να περιχαρακώνω τη ζωούλα μου, ουρά σε αυτό το χορό του παραλογισμού που εξωθεί τους ανθρώπους στα όριά τους, συνένοχος σε ένα παιχνίδι λίγων σε βάρος των πολλών;

Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος αρέσκεται να φοράει στους άλλους το ζουρλομανδύα, ενώ ίσως θα πρέπει να εξεταστεί πρώτος από όλους από ψυχίατρο για να δικαιούται να κρίνει την ψυχική υγεία των υπολοίπων, χαρακτηρίζει παλαβούς όσους κατεβαίνουν να διαμαρτυρηθούν. Αλίμονο! Είναι δυνατόν να διαμαρτύρεται ο πολίτης που υφίσταται βασανισμό στο διαλυμένο σύστημα υγείας; Είναι δυνατόν να διαμαρτύρεται το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που εργάζεται σε συνθήκες Ουγκάντας;

Και άλλα αντίστοιχα ισχύουν και για τους υπόλοιπους πολιτικά υπεύθυνους για όσα δεινά αντιμετωπίζει ο πολίτης αυτής της χώρας. Γιατί όσο και να θέλουν να βγάλουν την ουρά τους απέξω, ότι δήθεν αυτοί είναι "καινούρια φρούτα", υπηρετούν κόμματα, νοοτροπίες και πολιτικές που ευθύνονται κατά βάση για όσα περνάμε σήμερα.

Όταν αναζητούμε λοιπόν υπαίτιους για όσα συμβαίνουν γύρω μας, ας ψάχνουμε εκεί που βρίσκεται η ρίζα του κακού. Και δεν ευθύνεται εκείνος που τον πατάνε στο λαιμό και φωνάζει. Αλίμονο αν απαιτούσαμε από τον κάθε άνθρωπο να έχει τη συμπεριφορά προβάτου επί σφαγή, που αδιαμαρτύρητα μετατρέπεται σε σφάγιο. Και δεν είναι ο κάθε άνθρωπος διατεθειμένος να γίνει λύκος όπως αυτοί για να επιβιώσει.

Και επειδή τα δημοκρατικά μας αντανακλαστικά ως λαού έχουν ατονήσει αρκετά μετά από δεκαετίες αναισθητοποίησης, αποπολιτικοποίησης και κοινωνικής αδράνειας, ώστε να μη μας ενοχλούν όλες αυτές οι απαγορεύσεις που τέθηκαν σε ισχύ στα μεταμνημονιακά χρόνια και να θεωρούμε ακόμα πως απολαμβάνουμε τις ελευθερίες και τα δικαιώματά μας, θα θυμίσω όσα είπε υπεραπιζόμενος τους φυλακισμένους από τη χούντα φοιτητές, ο μαχητικός δικηγόρος Μανδηλαράς:

«…..τους κατηγορεί η αστυνομία ότι έκαμαν συγκέντρωσιν χωρίς την άδεια της λές και η ιστορία ποτέ επροχώρησεν …με την άδειαν της αστυνομίας».







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου