Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Η δικιά μου “Κούνεβα”








Βλέπω διάφορες γνωστές “Αντουανέτες” να ξινίζουν με την εκλογή Κούνεβα στην ευρωβουλή.

Τη γυναίκα δεν τη γνωρίζω προσωπικά, δεν μπορώ όμως παρά να υποκλιθώ σε έναν άνθρωπο που πλήρωσε βαρύτατο τίμημα αγωνιζόμενος για τα δικαιώματά του, όταν μάλιστα δεν έχει τίποτα εξασφαλισμένο πίσω του, ενώ την ίδια ώρα σκύβουν το κεφάλι και κάνουν πολλαπλές επικύψεις άνθρωποι που δεν διεκδικούν απλά το ψωμί τους, αλλά το παντεσπάνι τους και τη moet τους.

Μπορώ όμως να μιλήσω για τη δική μας «Κούνεβα», τη γυναίκα που φροντίζει το χώρο στον οποίο εργαζόμαστε. Είναι κι εκείνη μετανάστρια από τη Βουλγαρία. Εξωστρεφής, χαμογελαστή, περνάει με ένα χάδι όταν έρχεται να δουλέψει κοντά μου και δεν παραλείπει ποτέ μα ποτέ να ρωτήσει τι κάνω. Είναι ο άνθρωπος που προσφέρθηκε να ξενυχτίσει στο νοσοκομείο δίπλα μου και ο άνθρωπος που μου κρατούσε παρέα τα παγωμένα βράδια, όταν γυρίζαμε στις 2 και στις 3 το πρωί κατάκοπες από τη δουλειά, αλλά πάντα με διάθεση για συζήτηση.

Μέσα από τις αφηγήσεις της Αντριάνας, ταξίδευα σε άλλες εποχές και άλλους τόπους, μάθαινα πράγματα που δεν είχα ξανακούσει από κανέναν. Γιατί η δική μας “Κούνεβα” πριν αναγκαστεί να έρθει στην Ελλάδα για να εργαστεί σε εταιρεία καθαρισμών, ήταν πολιτικός μηχανικός και είχε εργαστεί στη Βουλγαρία αλλά και στην Οδησσό της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Χωρισμένη από τότε που ο γιος της ήταν πολύ μικρός, τον ανέστησε ολομόναχη, αλλά με τη βοήθεια ενός κοινωνικού κράτους που δεν άφηνε τις μητέρες αβοήθητες. «Αν δεν  υπήρχε ο κομμουνισμός, δεν θα μπορούσα να μεγαλώσω μόνη μου το παιδί μου»,  μου είχε πει. Σήμερα ο γιος της είναι δικηγόρος και μιλάει πέντε γλώσσες.

Η Αντριάνα είναι πανέξυπνη, έχει άποψη, χιούμορ και κινείται και ενεργεί αυτόνομα χωρίς να έχει ανάγκη κανέναν. Βρίσκει τα πάντα, κάνει τις δουλειές της με σπιρτάδα (όταν κάτι άλλες κυράτσες πνίγονται σε μια κουταλιά νερό) και με συμβουλεύει πολλές φορές με τη σοφία που χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο που ξεριζώθηκε και αναγκάστηκε να παλέψει για να σταθεί στα πόδια του σε μια ξένη χώρα που ούτε τη γλώσσα δεν γνώριζε.

Είναι ανεξάρτητη, αξιοπρεπής, δυναμική και ό,τι κατάφερε στη ζωή της το κατάφερε με το δικό της αγώνα και χωρίς τις πλάτες κανενός.

Για να επιστρέψω λοιπόν στα της πολιτικής, επειδή η Ευρώπη κατάντησε ένα φάντασμα που απλώνει τη σκιά του πάνω από τους λαούς της, γιατί αυτοί που κινούν τα νήματα είναι υπηρέτες του επιχειρηματικού κατεστημένου και όχι των ανθρώπων που τους εξέλεξαν, επειδή πήξαμε στους  χαρτογιακάδες που ξέρουν μόνο να στέλνουν λαούς στο πυρ το εξώτερον με ένα διάπλατο χαμόγελο, καταλήγω λέγοντας ότι κανένα νούμερο και κανένας γλείφτης των ελίτ δεν μπορεί να σταθεί δίπλα σε τέτοιους ανθρώπους. Αυτό που χρειαζόμαστε στην ΕΕ είναι αγωνιστές, ανθρώπους με ψυχή, όχι αχυρανθρώπους του δοκιμαστικού σωλήνα και ντίλερ συμφερόντων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου