Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Στη μνήμη του Παύλου



Ένα χρόνο πριν, μόλις είχε μπει η Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, φθάνει ένα μήνυμα από την Αστυνομία για μαχαίρωμα στο Κερατσίνι.

Λίγες ώρες μετά, κατά τις 4 τα ξημερώματα, γίνεται γνωστό ότι ο φόνος έχει πολιτικές προεκτάσεις. Ένα παλικάρι έπεσε από το μαχαίρι ενός φασίστα φονιά. Μαχαίρι στην καρδιά.

Την άλλη μέρα το παλικάρι παίρνει όψη, μπαίνει στα σπίτια μας, γεμίζει δάκρυα τα μάτια και οργή τις ψυχές εκείνων που δεν χωράει στο μυαλό τους ότι ακόμα και σήμερα φασίστες σκοτώνουν παλικάρια. Οι άλλοι ψάχνουν προφάσεις και δικαιολογίες, προσπαθούν να αποπολιτικοποιήσουν την αποτρόπαια πράξη. "Ήταν για το ποδόσφαιρο".

Όλα τα στοιχεία της έρευνας βέβαια στη συνέχεια τους διέψευσαν, τους εξευτέλισαν, έδειξαν τη μικρότητά τους. Ο δολοφόνος Ρουπακιάς είναι χρυσαυγίτης. Ήταν πλέον ξεκάθαρο ότι οι φασίστες είχαν στοχοποιήσει το θύμα για την αντιφασιστική του δράση.

Το θύμα ήταν ο 34χρονος τραγουδιστής της χιπ χοπ, Παύλος Φύσσας, που η τραγική του κατάληξη έμελλε να κάνει το πρόσωπό του σύμβολο του αντιφασιστικού αγώνα, στον οποίο συμμετείχε ενεργά μέσα από τη μουσική του.

Τα τραγούδια του παντού. Το διαδίκτυο πλημμυρίζει από τους στίχους του. Οργισμένοι, προφητικοί, μιλούσαν για "τέρατα με παράξενες στολές που παραμονεύαν πάντοτε κρυφά μες στις σκιές".

Πολλές οι καταδίκες από πολιτικά κόμματα, προσωπικότητες, media κλπ. Πολλοί καταδίκασαν, αλλά όλοι το εννοούσαν; Και πώς μπορεί να το εννοούσαν όταν έμμεσα ή άμεσα υποστήριξαν τη δράση των Χρυσαυγιτών, κάνοντάς τους τρίτο κόμμα δημοσκοπικά;

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία πρωταγωνιστεί στον αντιφασιστικό αγώνα, με μια εξαιρετική ανακοίνωση, ήρθε τότε να "ξεβρακώσει" όλους εκείνους που τις μέρες εκείνες με κροκοδείλια δάκρυα και πηχυαίους τίτλους καταδίκαζαν το περιστατικό:

«Παύλος Φύσσας, 34 χρονών νεκρός. Μαχαιρώθηκε από χέρι φασίστα. Οι φασίστες τον στοχοποίησαν για την αντιφασιστική του δράση και όπως γνωρίζουν καλά, του επιτέθηκαν και τον δολοφόνησαν στο Κερατσίνι. Η συμμορία της Χρυσής Αυγής που προωθείται από οικονομικά συμφέροντα για συγκυβέρνηση με την ΝΔ, συνεχίζει τα μνημονιακά εγκλήματα. Δεν δέρνουν το κατεστημένο-χτυπούν και σκοτώνουν μετανάστες, αριστερούς και τη νεολαία. Οι φασίστες οπλίζονται από τους κυβερνώντες, ενώ στην ίδια κατεύθυνση τα μνημονιακά παπαγαλάκια προσπαθούν να υποβαθμίσουν το γεγονός ή να το παρουσιάσουν σαν σύγκρουση ακροκινούμενων ομάδων. Όμως στην πραγματικότητα αυτό είναι ο φασισμός και η φασιστική Χρυσή Αυγή. Δολοφονική συμμορία, όπλο του συστήματος ενάντια σους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Μετά τις χιλιάδες αυτοκτονίες των τελευταίων χρόνων, τις κρατικές δολοφονίες, τη φτώχεια και την εξαθλίωση, το παρακράτος, με τη διαρκή ανοχή της αστυνομίας, μαχαιρώνει κάποιον απλά και μόνο επειδή ήταν αντιφασίστας. Σήμερα Τετάρτη, μαζί με τους απεργούς όλης της χώρας παλεύουμε για ψωμί παιδεία ελευθερία, παλεύουμε για ζωή, ενάντια σε αυτούς που μας την στερούν, λίγο λίγο ή κατευθείαν, με μία μαχαιριά».

Ένα χρόνο μετά τη δολοφονία, ο Παύλος παραμένει ζωντανός μέσα μας να μας θυμίζει το χρέος μας να εναντιωθούμε με κάθε τρόπο στον εκφασισμό της κοινωνίας, να περιθωριοποιήσουμε τα τέρατα που ανασύρουν λόγους και πράξεις από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας. Ο πόλεμος κατά του φασισμού θα κερδηθεί όχι μέσα στις φυλακές αλλά μέσα στις ψυχές μας. Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό είναι αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη.

Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια της μητέρας του Παύλου, Μάγδας: «Ποτέ στη ζωή μου δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι θα έχανα έτσι τον Παύλο. Πίστευα ότι αυτό έχει τελειώσει. Πίστευα ότι ο φασισμός είχε τελειώσει με τον πατέρα μου. Ποιος θα του έλεγε ότι το 2013 θα έχανε το εγγόνι του από τους φασίστες που πολέμησε εκείνος σαν φαντάρος».


Στις 18 Σεπτεμβρίου θα πραγματοποιηθούν τα αποκαλυπτήρια του γλυπτού που φιλοτέχνησε ο Στάθης Αλεξόπουλος στη μνήμη του Παύλου Φύσσα, στο σημείο της δολοφονίας, στο Κερατσίνι.

Την ίδια μέρα πραγματοποιείται αντιφασιστική πορεία στο Κερατσίνι, στο σημείο της δολοφονίας.

Την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου έχει προγραμματιστεί αντιφασιστική συνέλευση και συναυλία στο Κερατσίνι.

Κινητοποιήσεις σε άλλες πόλεις:
Ναύπλιο: 18/9 Δημαρχείο Ναυπλίου 7 μ.μ. Πορεία για τον έναν χρόνο από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα
19-20/9, Αντιφασιστικό-Αντιρατσιστικό φεστιβάλ στο θεατράκι του ΟΣΕ
Θεσσαλονίκη: 18/9 Άγαλμα Βενιζέλου 6.30 μ.μ.
Κεφαλoνιά: 18/9 Αντιφασιστική συγκέντρωση στο Αργοστόλι στη πλατεία Καμπάνας
Βόλος: Αντιφασιστική συγκέντρωση & πορεία: Πλ. Ελευθερίας 18:00

Οι εκδηλώσεις, με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τη δολοφονία του Killah- P που διοργανώνονται με την πρωτοβουλία των κοινωνικών δράσεων «Δεν ξεχνάμε» θα κορυφωθούν στις 19 Σεπτεμβρίου με μία μεγάλη συναυλία στην πλατεία Συντάγματος και τη συμμετοχή δεκάδων καλλιτεχνών.


Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

Non stop ρεσιτάλ κυβερνητικής θρασύτητας



Η "εποχή του αδιανόητου", όπως αποκαλώ τους καιρούς που διανύουμε, έρχεται να προσθέσει νέα επεισόδια στο ελληνικό δράμα, με πρόθυμα θύματα αυτούς που θα υποστούν τις συνέπειες της κυβερνητικής αναλγησίας, αποτέλεσμα ενός καλά στημένου παιχνιδιού απαξίωσης κάθε έννοιας κοινωνικού αγαθού και οικονομικής εξαθλίωσης μεγάλου μέρους του πληθυσμού εις το όνομα μιας κρίσης που καλούνται πάντα να πληρώσουν τα μικρά ψάρια.

Λαμπρό τέκνο αυτής της νέας τάξης πραγμάτων ο υπουργός Υγείας Μάκης Βορίδης, που επικαλούμενος την διόγκωση των δαπανών για διαγνωστικές εξετάσεις, "κατευθύνει" όπως ισχυρίζεται του γιατρούς να γράφουν λιγότερες εξετάσεις, όπως τα τεστ παπ, οι μαστογραφίες και ο έλεγχος για τον προστάτη αλλά και διάφορες άλλες, καταφέροντας ένα καίριο πλήγμα τόσο στον τομέα της πρόληψης, βασικό οχυρό για την προστασία της υγείας των πολιτών, αλλά και της διάγνωσης, αφού επιμηκύνεται σημαντικά ο ορίζοντας επαναληπτικών εξετάσεων, με αποτέλεσμα οι ασθενείς να κινδυνεύουν λόγω μη έγκαιρης διάγνωσης.

Η δικαιολογία που χρησιμοποιεί ο υπουργός Υγείας για να αιτιολογήσει την απόφασή του αυτή να στείλει στον "Καιάδα" την πρόληψη και τη διάγνωση ως δαπανηρές είναι η διόγκωση των δαπανών για διαγνωστικές εξετάσεις, που μάλιστα είπε ότι βρίσκονται "εκτός ελέγχου". Δεν μας λέει όμως - διότι προφανώς θα εκθέσει και θα εκτεθεί- κατά πόσο η διόγκωση αυτή των δαπανών οφείλεται στο γεγονός ότι τόσο τα δημόσια νοσοκομεία όσο και ο ΕΟΠΥΥ έχουν απαξιωθεί σε βαθμό τέτοιο, ώστε οι ασθενείς σχεδόν υποχρεούνται να καταφεύγουν σε διαγνωστικά κέντρα, με αποτέλεσμα το κόστος των εξετάσεων να είναι πολλαπλάσιο. Διότι δεν είναι δυνατόν να περιμένεις μήνες και περνάς ατέλειωτες ώρες αναμονής για να κάνεις μια εξέταση, όσο απλή ή σύνθετη και αν είναι. Πόσο μάλλον όταν για ένα ασθενή ο χρόνος είναι κρίσιμος παράγοντας. Ποιος έθεσε λοιπόν τις δαπάνες εκτός ελέγχου; Οι ασθενείς, οι γιατροί ή οι χειρισμοί τους;

Απαξιώνουν μεθοδευμένα το κοινωνικό αγαθό της δημόσιας υγείας, διότι δεν θέλουν τίποτα να έχει πλέον δημόσιο χαρακτήρα, συνδέουν τη διάγνωση και τη θεραπεία με την χρηματοδοτική ικανότητα του κάθε ασθενή, πετούν στον "Καιάδα" όσους ασθενείς δεν είναι σε θέση να πληρώσουν εκ νέου για να έχουν την περίθαλψη για την οποία έχουν ήδη πληρώσει, καταργούν κάθε έννοια ισότητας και ανθρωπιάς, οδηγώντας την χώρα όλο και πιο βαθιά σε μια ανθρωπιστική κρίση που δεν έχει τέλος. Και ουδείς μπορεί να αμφιβάλει πλέον ότι υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν αληθινά θύματα αυτής της κρίσης. Ότι το κόστος πληρώνεται και θα πληρωθεί με ανθρώπινες ζωές, που θα μπορούσαν να είχαν σωθεί αν δεν μας κυβερνούσαν αχυράνθρωποι.

Άλλο επεισόδιο στο ρεσιτάλ κυβερνητικής θρασύτητας, που ηχεί στα αυτιά μας καθημερινώς και αδιαλείπτως, είναι η τοποθέτηση της κυβερνητικής εκπροσώπου, η οποία, απέναντι στη δήμευση περιουσιών που επιχειρείται, έχει μόνο να πει ότι οι επενδύσεις στα ακίνητα είναι "πεταμένα λεφτά" Δηλαδή στερείς από τους πολίτες τους κόπους μιας ζωής και έχεις το θράσος με περισσή μικροψυχία να πεις ότι εσύ δεν διαθέτεις ακίνητα, πιστή στο πνεύμα "να πεθάνει ο γάιδαρος του γείτονα" γιατί εσύ όπως λες δεν έχεις γάιδαρο ή σου ψόφησε.

Η κυρία Βούλτεψη μπορεί να μην επέλεξε να επενδύσει σε ακίνητα, επένδυσε όμως στη στήριξη μιας κυβέρνησης που δημεύει περιουσίες. Δεν ξέρω βέβαια ποια από τις επενδύσεις αυτές είναι περισσότερο αποδοτική.

Πάντως, από όλα τα παραπάνω, αυτό που με φοβίζει περισσότερο δεν είναι ο κυνισμός των κυβερνητικών στελεχών, τον οποίο γνωρίζουμε από καιρό και φυσικά δεν θα περιμέναμε κάτι διαφορετικό. Είναι κυρίως η αδράνεια των πολιτών απέναντι σε αυτή την επιδρομή που δέχονται. Και γαία πυρί μιχθήτω...

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Σε δύσκολη φάση οι ελληνοτουρκικές σχέσεις



Η ανάληψη της προεδρίας από τον Ερντογάν σηματοδοτεί τον αναπροσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής της γείτονος χώρας, η οποία αναμένεται υπό την πρωθυπουργία του Νταβούτογλου να επιδείξει σκληρότερες θέσεις. Το στίγμα των προθέσεών του για το Κυπριακό έδωσε άλλωστε ο νέος «σουλτάνος».

Σε μια νέα, δύσκολη, φάση φαίνεται ότι έχουν μπει πλέον οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, όπως έδειξαν οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών, οι οποίες αφ’ ενός έφεραν στο προσκήνιο το αδιέξοδο στο Κυπριακό και αφ’ ετέρου ξαναέβαλαν στην ατζέντα των διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών σχεδόν το σύνολο των θεμάτων που χρονίζουν επί δεκαετίες.

Η νέα περίοδος που άνοιξε για τη γειτονική χώρα με την ανάληψη της προεδρίας από τον Ταγίπ Ερντογάν σηματοδοτεί έναν αναπροσανατολισμό της εξωτερικής της πολιτικής, την οποία η τουρκική ηγεσία, υπό την πρωθυπουργία του Αχμέτ Νταβούτογλου, αντιμετωπίζει με νέα αυτοπεποίθηση και σκλήρυνση των θέσεών της.

H στρατηγική
«Η εξωτερική πολιτική είναι ο πιο σημαντικός τομέας οικοδόμησης των στόχων μας, για μια ισχυρή και ευυπόληπτη Τουρκία. Εμείς εμπλουτίσαμε τον τρόπο που βλέπει κάποιος την εξωτερική πολιτική μόνον ως «διπλωματία». Ενισχύσαμε τη «στρατηγική» της διάσταση. Η Τουρκία σήμερα δεν είναι μια χώρα που ακολουθεί τους άλλους, αλλά μια χώρα που την ακολουθούν», δήλωσε κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησής του ο κ. Νταβούτογλου.

Παράλληλα, υπογράμμισε το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της χώρας του για τα Βαλκάνια, επανέλαβε ότι βασικός στόχος της Άγκυρας παραμένει η ένταξη στην Ε.Ε., υπογράμμισε ότι θα παρεμβαίνει σε όλες τις ανθρωπιστικές κρίσεις στην περιοχή, ενώ επέκρινε το Ισραήλ, λέγοντας ότι η επαναπροσέγγιση με τη χώρα του δεν θα γίνει «όσο δεν τερματίζονται οι ισραηλινές επιθέσεις κατά της Παλαιστίνης». Αναφερόμενος δε στο «μεγαλείο» και στο άνοιγμα της τουρκικής διπλωματίας στον κόσμο, ανέφερε ότι σήμερα η Τουρκία έχει συνολικά 222 αποστολές στο εξωτερικό, κάτι που την κατατάσσει 7η σε σειρά παγκοσμίως.

Ο Ταγίπ Ερντογάν έδωσε στίγμα προθέσεων κατά την επίσκεψή του στα κατεχόμενα, απ’ όπου έβαλε τέλος στις προσδοκίες για ευόδωση των διαπραγματεύσεων στην Κύπρο, κάνοντας ξεκάθαρο ότι η Αγκυρα δεν θα δεχτεί οτιδήποτε λιγότερο από τη λύση των δύο κρατών, ενώ έθεσε καθαρά και το θέμα της εκμετάλλευσης των κυπριακών υδρογονανθράκων.

Ο Τούρκος πρόεδρος, κατά τη συνάντησή του με τους Αντώνη Σαμαρά και Ευάγγελο Βενιζέλο στο Κάρντιφ, επανέφερε και θέματα όπως αυτό της εκλογής των μουφτήδων στη Θράκη, καθώς η πανηγυρική εκλογή του στη νέα του θέση τού παρέχει τη δυνατότητα ανάδειξης με πιο άμεσο τρόπο θεμάτων που άπτονται της θρησκείας και της «προστασίας των ομοθρήσκων» του. Στα θέματα του Αιγαίου επανήλθε η τακτική των παραβιάσεων, και μάλιστα λίγες ώρες πριν από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, κάτι που έθεσε και ο Ελληνας πρωθυπουργός, ζητώντας να τερματιστεί, χωρίς, ωστόσο, να βρει κάποια ανταπόκριση. Και, φυσικά, ο κ. Ερντογάν παρενέβη και στο θέμα του αντιρατσιστικού, στην πτυχή του που αφορά τη γενοκτονία των Αρμενίων.

Σ’ αυτό το φόντο θα πραγματοποιηθεί στα τέλη Σεπτεμβρίου ο νέος γύρος διερευνητικών επαφών μεταξύ των αντιπροσωπειών των δύο χωρών, οι οποίες πρακτικά έχουν εξαντλήσει την όποια δυνατότητα πραγματικής προόδου στα θέματα της αρμοδιότητάς τους, ενώ στις αρχές Νοεμβρίου θα γίνει στην Αθήνα το 3ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας, με τον Αχμέτ Νταβούτογλου να ηγείται τουρκικής πολυπληθούς αντιπροσωπείας.

Στην Αθήνα επικρατεί προβληματισμός για την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, η εξέλιξη των οποίων, εκτός των άλλων, δεν βοηθά την εικόνα του διπλωματικού success story που επιχειρεί εδώ και καιρό να φιλοτεχνήσει η δικομματική Σαμαρά-Βενιζέλου. Το πλήρες αδιέξοδο στο Κυπριακό, η επαναφορά στο προσκήνιο των τουρκικών θέσεων για σειρά ζητημάτων (ακόμα και εσωτερικών), οι συνέπειες του ρωσικού εμπάργκο στην οικονομία, αλλά και η στασιμότητα, χωρίς ορατή προοπτική, στο θέμα της ενεργειακής αναβάθμισης της χώρας μέσω της μεταφοράς ισραηλινού φυσικού αερίου στην Ευρώπη γκριζάρουν το διπλωματικό τοπίο.

Η ελληνική πλευρά

Την ίδια ώρα η ελληνική διπλωματία δεν φαίνεται ικανή να αποκομίσει τα όποια οφέλη από τη δυσαρέσκεια που έχουν προκαλέσει στην Ουάσινγκτον οι επιλογές της Αγκυρας στην ευρύτερη περιοχή.

Ειδικά στο Κυπριακό, στο οποίο οι μεν Αθήνα και Λευκωσία επιδιώκουν τον διορισμό ειδικού απεσταλμένου της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ενώ η Αγκυρα δεν επιθυμεί ενεργότερη ευρωπαϊκή ανάμειξη, η επόμενη περίοδος αναμένεται να κυριαρχηθεί από ένα άτυπο blame game (παιχνίδι ενοχοποίησης), καθώς η κάθε πλευρά θα επιχειρεί να χρεώσει στην άλλη το πολιτικό αδιέξοδο. Το σίγουρο είναι ότι κανείς δεν πρόκειται να πλήξει, αφού τόσο ο Ερντογάν όσο και ο Σαμαράς, ο καθένας για τους δικούς του εσωτερικούς λόγους, έχουν ανάγκη να εμφανίσουν ένα «σκληρό» πρόσωπο.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Το "μετέωρο βήμα" της ριζοσπαστικοποίησης





Η ριζοσπαστικοποίηση, αν υπάρχει ελπίδα να αποτελέσει κάποτε πραγματικότητα, μπορεί να είναι μόνο μακρά και σταδιακή. Και υπάρχει πολύ μακρύς δρόμος, καθώς έχουμε να κάνουμε με έναν λαό, του οποίου οι νεότερες γενιές είναι κατά βάση απολιτίκ, ένα λαό όπου οι μηδενιστικές αντιλήψεις επικρατούν, ένα πλήθος ανθρώπων που πάσχουν από πλήρη άρνηση σε ό,τι αφορά το πολιτικό αντικείμενο, έναν λαό αηδιασμένο, παραιτημένο ή συναλλασσόμενο με το παλαιό σύστημα.


Δυστυχώς και μετά λύπης μου διαπιστώνω καθημερινά πως πολύ λίγοι είναι τελικά εκείνοι που φαίνονται διατεθειμένοι να δώσουν μάχη για να ανατραπεί η σημερινή κατάσταση. Ως επί το πλείστον ο κόσμος που δεν στηρίζει τυπικά το σημερινό σύστημα, σιχτιρίζει απλά νιώθοντας αδύναμος ή αηδιασμένος, ενώ την ίδια ώρα επικεντρώνεται στα του οίκου του προσπαθώντας όπως και όσο μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του. Με τον τρόπο αυτό βέβαια δείχνει πως αγνοεί ότι έτσι εμμέσως παρέχει πλήρη στήριξη στους δυνάστες του.


Την ίδια ώρα όμως, ακόμα κι αν αυτό επισημανθεί, δεν έχει καμία απολύτως διάθεση να στρέψει το ενδιαφέρον του σε μια προσπάθεια, έχοντας μάθει από καιρό να σκέφτεται μέσα από έναν μικρόκοσμο που περιλαμβάνει το στενό του περιβάλλον και βάζοντας στην άκρη οποιαδήποτε έννοια κοινωνικής συνειδητότητας ή στην καλύτερη των περιπτώσεων παραμένοντας σε ένα περιορισμένο ενδιαφέρον για όσα συμβαίνουν σε κοινωνικό επίπεδο, το οποίο όμως πρακτικά εκδηλώνεται μόνο υπό την μορφή των ύβρεων ή της φιλανθρωπίας, που σε καμία περίπτωση δεν δίνουν λύση στο μεγάλο πρόβλημα.


Όπως λοιπόν αυτός ο άνθρωπος πέρασε σταδιακά από το εμείς στο εγώ, από τους κοινωνικούς αγώνες, στη νιρβάνα του lifestyle και του κόσμου των ψευδαισθήσεων γύρω από την αληθινή του ταυτότητα, όπως έχασε σταδιακά την ταξική του συνείδηση και μπήκε στη χώρα των λωτοφάγων, έτσι σταδιακά μπορεί να βγει.


Καταρχάς πρέπει να κατανοήσει τους κοινωνικούς μηχανισμούς και πώς αυτοί λειτουργούν, να αποκτήσει αίσθηση της αληθινής του δύναμης, να εγκαταλείψει αυτό το αίσθημα ανημποριάς που τον κάνει αδρανή και αμέτοχο.


Και για να το πω πιο παραστατικά, δεν μπορεί να εγκαταλείψει εύκολα κάποιος την ξαπλώστρα, το κλαμπ, τον καναπέ του και να πάει σε μια διαμαρτυρία ή να αναζητήσει έναν άλλο τρόπο αντίδρασης. Αυτό δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Βέβαια κάποιοι μεταφέρθηκαν αυτομάτως επειδή η φωτιά μπήκε μέσα στο δικό τους σπίτι και άρχισαν να χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους. Αν όμως περιμένουμε να φθάσουν όλοι στο μη περαιτέρω για να δράσουμε, πιθανόν να τα έχουμε χάσει όλα έως τότε.


Πριν λοιπόν φθάσουμε στην ολική καταστροφή, χρειάζονται διαρκή ερεθίσματα που θα κάνουν τους πολλούς να αντιληφθούν πως βρίσκονται έξω από το παιχνίδι, πως δεν είναι μόνοι τους, πως έχουν και όπλα και δύναμη να αλλάξουν τα πράγματα. Ερεθίσματα τέτοια που θα τους κάνουν να πιστέψουν πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και πως αυτό δεν είναι μόνο αποκύημα της φαντασίας κάποιων φαντασμένων αλλά κοινωνική αναγκαιότητα και ιστορική πρόκληση.


Χρειάζεται να κατανοήσουμε πως οι ιδεολόγοι δεν είναι εκείνοι οι γραφικοί που ήθελαν κάποιοι να μας κάνουν να πιστέψουμε πως είναι, αλλά είναι εκείνοι που πρωταγωνίστησαν στις ιστορικές περιόδους που η ανθρωπότητα έκανε βήματα μπροστά. Χρειάζεται λιγότερος κυνισμός και ατομισμός και περισσότερη κατανόηση των πραγματικών κοινωνικών αναγκών και του χρέους μας απέναντι στις επόμενες γενιές, που με την αδράνειά μας καταδικάζουμε να ζήσουν σε έναν κόσμο χειρότερο από αυτόν στον οποίο ζήσαμε εμείς.


Είναι πάρα πολλά αυτά που χρειάζεται να γίνουν έως ότου οι άνθρωποι γύρω μας αρχίσουν να σκέφτονται περισσότερο και να ενεργούν ακόμη περισσότερο, με στόχο μία ριζοσπαστική μεταβολή των σημερινών συνθηκών. Οι δυνάμεις της συντήρησης και οι μηχανισμοί ύπνωσης έχουν κάνει πολύ καλά τη δουλειά τους.




Για αυτό, για να βγούμε από αυτήν την κινούμενη άμμο δεν μπορεί να γίνουν βιαστικές κινήσεις, γιατί θα βουλιάξουμε ακόμα πιο βαθιά. Η έξοδος μπορεί να επιτευχθεί μόνο με μεθοδικές και προσεκτικές κινήσεις. Και μόνο εφόσον η όποια επιλογή αποτελεί απόλυτα συνειδητή επιλογή με ιδεολογικό υπόβαθρο και όχι ανώριμη αντίδραση, μπορούμε να μιλάμε για πραγματική ριζοσπαστικοποίηση. Κάτι που για να επιτευχθεί, θα χρειαστεί σε πρώτη φάση, να δραπετεύσουμε από τη χώρα των λωτοφάγων και να ανοιχτούμε σε έναν ωκεανό γόνιμου προβληματισμού.