Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Το "μετέωρο βήμα" της ριζοσπαστικοποίησης





Η ριζοσπαστικοποίηση, αν υπάρχει ελπίδα να αποτελέσει κάποτε πραγματικότητα, μπορεί να είναι μόνο μακρά και σταδιακή. Και υπάρχει πολύ μακρύς δρόμος, καθώς έχουμε να κάνουμε με έναν λαό, του οποίου οι νεότερες γενιές είναι κατά βάση απολιτίκ, ένα λαό όπου οι μηδενιστικές αντιλήψεις επικρατούν, ένα πλήθος ανθρώπων που πάσχουν από πλήρη άρνηση σε ό,τι αφορά το πολιτικό αντικείμενο, έναν λαό αηδιασμένο, παραιτημένο ή συναλλασσόμενο με το παλαιό σύστημα.


Δυστυχώς και μετά λύπης μου διαπιστώνω καθημερινά πως πολύ λίγοι είναι τελικά εκείνοι που φαίνονται διατεθειμένοι να δώσουν μάχη για να ανατραπεί η σημερινή κατάσταση. Ως επί το πλείστον ο κόσμος που δεν στηρίζει τυπικά το σημερινό σύστημα, σιχτιρίζει απλά νιώθοντας αδύναμος ή αηδιασμένος, ενώ την ίδια ώρα επικεντρώνεται στα του οίκου του προσπαθώντας όπως και όσο μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του. Με τον τρόπο αυτό βέβαια δείχνει πως αγνοεί ότι έτσι εμμέσως παρέχει πλήρη στήριξη στους δυνάστες του.


Την ίδια ώρα όμως, ακόμα κι αν αυτό επισημανθεί, δεν έχει καμία απολύτως διάθεση να στρέψει το ενδιαφέρον του σε μια προσπάθεια, έχοντας μάθει από καιρό να σκέφτεται μέσα από έναν μικρόκοσμο που περιλαμβάνει το στενό του περιβάλλον και βάζοντας στην άκρη οποιαδήποτε έννοια κοινωνικής συνειδητότητας ή στην καλύτερη των περιπτώσεων παραμένοντας σε ένα περιορισμένο ενδιαφέρον για όσα συμβαίνουν σε κοινωνικό επίπεδο, το οποίο όμως πρακτικά εκδηλώνεται μόνο υπό την μορφή των ύβρεων ή της φιλανθρωπίας, που σε καμία περίπτωση δεν δίνουν λύση στο μεγάλο πρόβλημα.


Όπως λοιπόν αυτός ο άνθρωπος πέρασε σταδιακά από το εμείς στο εγώ, από τους κοινωνικούς αγώνες, στη νιρβάνα του lifestyle και του κόσμου των ψευδαισθήσεων γύρω από την αληθινή του ταυτότητα, όπως έχασε σταδιακά την ταξική του συνείδηση και μπήκε στη χώρα των λωτοφάγων, έτσι σταδιακά μπορεί να βγει.


Καταρχάς πρέπει να κατανοήσει τους κοινωνικούς μηχανισμούς και πώς αυτοί λειτουργούν, να αποκτήσει αίσθηση της αληθινής του δύναμης, να εγκαταλείψει αυτό το αίσθημα ανημποριάς που τον κάνει αδρανή και αμέτοχο.


Και για να το πω πιο παραστατικά, δεν μπορεί να εγκαταλείψει εύκολα κάποιος την ξαπλώστρα, το κλαμπ, τον καναπέ του και να πάει σε μια διαμαρτυρία ή να αναζητήσει έναν άλλο τρόπο αντίδρασης. Αυτό δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Βέβαια κάποιοι μεταφέρθηκαν αυτομάτως επειδή η φωτιά μπήκε μέσα στο δικό τους σπίτι και άρχισαν να χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους. Αν όμως περιμένουμε να φθάσουν όλοι στο μη περαιτέρω για να δράσουμε, πιθανόν να τα έχουμε χάσει όλα έως τότε.


Πριν λοιπόν φθάσουμε στην ολική καταστροφή, χρειάζονται διαρκή ερεθίσματα που θα κάνουν τους πολλούς να αντιληφθούν πως βρίσκονται έξω από το παιχνίδι, πως δεν είναι μόνοι τους, πως έχουν και όπλα και δύναμη να αλλάξουν τα πράγματα. Ερεθίσματα τέτοια που θα τους κάνουν να πιστέψουν πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και πως αυτό δεν είναι μόνο αποκύημα της φαντασίας κάποιων φαντασμένων αλλά κοινωνική αναγκαιότητα και ιστορική πρόκληση.


Χρειάζεται να κατανοήσουμε πως οι ιδεολόγοι δεν είναι εκείνοι οι γραφικοί που ήθελαν κάποιοι να μας κάνουν να πιστέψουμε πως είναι, αλλά είναι εκείνοι που πρωταγωνίστησαν στις ιστορικές περιόδους που η ανθρωπότητα έκανε βήματα μπροστά. Χρειάζεται λιγότερος κυνισμός και ατομισμός και περισσότερη κατανόηση των πραγματικών κοινωνικών αναγκών και του χρέους μας απέναντι στις επόμενες γενιές, που με την αδράνειά μας καταδικάζουμε να ζήσουν σε έναν κόσμο χειρότερο από αυτόν στον οποίο ζήσαμε εμείς.


Είναι πάρα πολλά αυτά που χρειάζεται να γίνουν έως ότου οι άνθρωποι γύρω μας αρχίσουν να σκέφτονται περισσότερο και να ενεργούν ακόμη περισσότερο, με στόχο μία ριζοσπαστική μεταβολή των σημερινών συνθηκών. Οι δυνάμεις της συντήρησης και οι μηχανισμοί ύπνωσης έχουν κάνει πολύ καλά τη δουλειά τους.




Για αυτό, για να βγούμε από αυτήν την κινούμενη άμμο δεν μπορεί να γίνουν βιαστικές κινήσεις, γιατί θα βουλιάξουμε ακόμα πιο βαθιά. Η έξοδος μπορεί να επιτευχθεί μόνο με μεθοδικές και προσεκτικές κινήσεις. Και μόνο εφόσον η όποια επιλογή αποτελεί απόλυτα συνειδητή επιλογή με ιδεολογικό υπόβαθρο και όχι ανώριμη αντίδραση, μπορούμε να μιλάμε για πραγματική ριζοσπαστικοποίηση. Κάτι που για να επιτευχθεί, θα χρειαστεί σε πρώτη φάση, να δραπετεύσουμε από τη χώρα των λωτοφάγων και να ανοιχτούμε σε έναν ωκεανό γόνιμου προβληματισμού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου